Η εναλλαγή συναισθημάτων ενός τζογαδόρου

Δημήτρης Β.

Ενθουσιασμός. Απογοήτευση. Χαρά. Θυμός. Έξαψη. Ενοχή. Ευγνωμοσύνη. Αυταπάτη. Αισιοδοξία. Μιζέρια.

Αυτά είναι μερικά από τα συναισθήματα που βιώνουν όλοι οι τζογαδόροι σε βάθος χρόνου. Η εναλλαγή τους; Το ίδιο σίγουρη με τους φόρους και τον θάνατο…

Σε αυτό το άρθρο, θα μοιραστώ μαζί σας σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα που έχω ζήσει προσωπικά ο ίδιος. Απίστευτες στιγμές χαράς και αδρεναλίνης στα κόκκινα, αλλά και στιγμές αχαλίνωτου πόνου, θλίψης και απόγνωσης. Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Όταν αποφάσισα το θέμα του άρθρου, όπως πάντα, άρχισα να κάνω μια μικρή έρευνα. Διαβάζοντας μερικά άρθρα, διαπίστωσα πως είναι γραμμένα είτε από ανθρώπους που ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά για αυτά που έχουν βιώσει, είτε από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τίποτα σχετικό με αυτό γράφουν. Αποφάσισα λοιπόν να σταματήσω την έρευνα και να κάνω μια κατάθεση ψυχής. Είμαι σίγουρος ότι είναι αρκετοί αυτοί που θα ταυτιστούν μαζί μου και αν υπάρξει έστω ένας που θα δει αυτό το άρθρο σαν μάθημα για να μην πράξει τα ίδια, τότε θα το θεωρήσω απόλυτα επιτυχημένο.

Έχω υπάρξει στο παρελθόν ένας άρρωστος τζογαδόρος. Στο αποκορύφωμα αυτής της θλιβερής περιόδου της ζωής μου έχω βρεθεί με ένα μαχαίρι έτοιμος να κόψω το δάχτυλο μου…για να μην μπορώ να πατάω το ποντίκι και να παίζω online. Ευτυχώς δεν το έκανα. Σκεφτείτε όμως σε τι επίπεδα συναισθηματικής φόρτισης βρισκόμουν, ίσως στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου ως τώρα…

Η πρώτη επίσκεψη στο καζίνο

Πριν 18 περίπου χρόνια σπούδαζα οικονομικά στο Λονδίνο και ζούσα την απόλυτη φοιτητική ζωή μακριά από γονείς έχοντας πλήρη ελευθερία και μηδενικό έλεγχο σε ότι κάνω. Να αναφέρω σε αυτό το σημείο, ότι οι γονείς μου δεν ήταν πλούσιοι και απλά μου έστελναν ένα στάνταρ πόσο το οποίο θα έπρεπε να διαχειρίζομαι με σοβαρότητα. Από μικρός έβρισκα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ταινίες με χαρτιά, καζίνο, λεφτά κτλ. Αποφάσισα λοιπόν να επισκεφτώ ένα καζίνο, προορισμός που τότε δεν ήταν εφικτός στην Ελλάδα μιας και το όριο ήταν 21 ετών. Στόχος μου ήταν απλά η εμπειρία και μόνο. Είχα αποφασίσει να διαθέσω 50 λίρες τις οποίες θα έχανα διασκεδάζοντας. Το παιχνίδι που θα έπαιζα ήταν το blackjack, και γι αυτό μπήκα το προηγούμενο βράδυ και διάβασα κάποια στοιχειώδη πράγματα για το πως παίζεται και πότε σταματάμε, τραβάμε κτλ.

Ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα που ένιωσα μπαίνοντας για πρώτη φορά στον χώρο του καζίνο…Δεν ένιωσα απλά ενθουσιασμό. Δεν με συνεπήραν απλά τα φώτα, οι ήχοι και ο κόσμος. Ένιωσα ότι εδώ ανήκω. Ξεκίνησα λοιπόν να παίζω μπλακτζακ και όπως θα φαντάζεστε, κέρδιζα! Πιστεύω κανένας που καταστράφηκε από τον τζόγο, δεν ξεκίνησε χάνοντας από την πρώτη στιγμή. Μέτα από λίγες ώρες και ενώ όλοι οι φίλοι μου είχαν χάσει, εγώ είχα κάνει τις 50 λίρες 500, ποσό τεράστιο για έναν 20χρονο φοιτητή!

Η ηδονή της αδρεναλίνης

Σεβόμενος το γεγονός ότι οι φίλοι μου ήθελαν να φύγουμε, δίνω τις μάρκες στον dealer, και εκείνος μου δίνει μια μαρκα 500 λιρών την οποία θα εξαργύρωνα στο ταμείο. Κατευθυνόμενος λοιπόν προς το ταμείο, συνέβει κάτι που ακόμα και μέχρι σήμερα δεν μπορώ να εξηγήσω: Στην ρουλέτα πριν την έξοδο, πέφτει το μάτι μου στο 9, τον αγαπημένο μου αριθμό, και τελείως αψυχολόγητα πετάω την 500αρα μάρκα στο κόκκινο (μιας και το 9 είναι κόκκινο)! Το συναίσθημα που βίωσα εκείνη την στιγμή δεν συγκρίνεται σε ένταση με κανένα σεξ, κανένα φαγητό και γενικά καμία εμπειρία που είχα ζήσει ως τότε. Ο ηλεκτρισμός που διαπερνούσε όλο μου το κορμί την ώρα που γύρναγε η μπίλια, το συναίσθημα της ενδεχόμενης καταστροφής που έρχεται σε λίγα δευτερόλεπτα, και η εξωφρενική αδρεναλίνη που ένιωθα σε κάθε μου κύτταρο, είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ πραγματικά…

Λένε πως το ναρκωτικό για τον τζογαδόρο, η ένεση του, δεν είναι όταν κάθεται η μπίλια και κερδίζει ή χάνει. Είναι τα δευτερόλεπτα που γυρνάει… Είναι εκείνο το συναίσθημα. Τα λεφτά για τον τζογαδόρο δεν έχουν τόση σημασία. Είναι απλά η πρόσβασή του σε εκείνο το συναίσθημα. Όποιος το έχει βιώσει καταλαβαίνει. Να τονίσω πως τον τζογαδόρο, κατά την γνώμη μου πάντα, δεν τον κάνει το ποσό που χάνει. Τον κάνει το διακύβευμα του. Ποιες θα είναι οι συνέπειες της απώλειας του. Αν με ρωτήσεις τι σημαίνει τζογαδόρος, η απάντηση είναι απλή:

Τζογαδόρος είναι εκείνος που αν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά, είναι διατεθειμένος να ποντάρει την αξιοπρέπεια του.

Ήρθε κόκκινο όμως και έφυγα από το καζίνο με 1000 λίρες. Το ναρκωτικό είχε μπει πλέον μέσα μου…

Επαγγελματίας παίκτης blackjack

Την επόμενη μέρα εννοείται πως δεν πήγα στο πανεπιστήμιο. Άρχιζα να διαβάζω τα πάντα γύρω από το μπλακτζάκ. Αγοράζω βιβλία μπλακτζάκ, διαβάζω για στρατηγικές,  για τον Nick the Greek και τον John Τάραμας. Λέω, θα είμαι ο 3ος! Καταλαβαίνετε το μέγεθος της άγνοιας, της ανωριμότητας και της νοημοσύνης που είχα! Παρολαύτα, δεν υπήρχε η δυνατότητα να τα αναγνωρίσω όλα αυτά γιατί συνέχιζα να κερδίζω. Πήγαινα κάθε μέρα και κέρδιζα. Είχα αρχίσει μάλιστα να αποκτώ και φήμη στο πανεπιστήμιο ανάμεσα στους φοιτητές ως ο τύπος που δεν χάνει στο καζίνο! Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό να τα διαχειριστεί όλα αυτά ένας 20χρονος, αλλά σίγουρα εγώ δεν μπορούσα. Πλέον πίστευα ότι είμαι επαγγελματίας παίκτης μπλακτζακ και ότι από αυτό θα ζω. Και όταν κάποιος μου έλεγε να χαλαρώσω, του έδειχνα τον πάκο με τα 50λιρα και του έλεγα πως εγώ πλέον αυτός είμαι. Πόσο αστείος πραγματικά.

Το διάστημα αυτό διήρκεσε 2-3 μήνες. Αυτούς τους μήνες έκανα ζωή κανονικού πλούσιου ανθρώπου. Ακριβά εστιατόρια, highλικια και λεζάντα στους φίλους μου κτλ. Ζούσα το όνειρο! Κάθε μέρα καζίνο, 5-6 ώρες στο μπλακτζακ. Φυσικά τα πονταρίσματα είχαν ανέβει πολύ. Έπαιζα 100 λίρες το χέρι. Και όταν παίζεις πολλά ή κερδίζεις πολλά ή χάνεις πολλά, εγώ κέρδιζα πολλά. Αν θυμάμαι καλά μέχρι εκείνη την στιγμή ήμουν κερδισμένος, περίπου 20.000 ευρώ έχοντας ξοδέψει τα 10.000 ευρώ σε ανόητα highλικια. Μπορεί για μερικούς τα ποσά αυτά να μην λένε τίποτα, αλλά υπενθυμίζω πως ήμουν 20 ετών φοιτητής που ζούσε με 400 λίρες τον μήνα. Και 400 λίρες έφτασα να παίζω σε μια παρτίδα με split και double up!

Η αρχή του τέλους

Ένα βράδυ μου λέει ο κολλητός μου πως θέλει να μιλήσουμε. Με βάζει κάτω και μου λέει πως έχω ξεφύγει. Ότι παίζω ακραία ποσά για 20 χρονών παιδί, ότι δεν πατάω στα μαθήματα και πως όλο αυτό δεν θα οδηγήσει σε καλό. Και με παρακαλάει να σταματήσω. Ξενερώνω στιγμιαία, αλλά διαπιστώνω πως έχει δίκιο. Του λέω, οκ θα πάω άλλη μια φορά, θα παίξω δυνατά και μόλις πάω στα 15.000 συνολικού κέρδους θα σταματήσω οριστικά. Δηλαδή πίστευα ότι είναι τόσο απλό και εύκολο να κερδίζω 5.000 σε μια επίσκεψη. Βέβαια, μέχρι εκείνη την στιγμή ήμουν άχαστος. Μου λέει: “Μην πας…”

Πηγαίνω εγώ λοιπόν, και η βραδιά δεν εξελίσσεται όπως τις προηγούμενες, μιας και κυμαίνομαι στο ποσό με το οποίο ξεκίνησα. Αφού διαπιστώνω πως ο στόχος δεν είναι εφικτός για σήμερα και όντας αρκετά κουρασμένος αποφασίζω να παίξω ένα τελευταίο χέρι. Η περιγραφή του συγκεκριμένου χεριού προκαλεί ένα ρίγος μέσα μου ακόμα και σήμερα:

Ποντάρω 100 λίρες. Παίρνω Α-Α. Η μάνα 6. Φυσικά βάζω άλλα 100 και κάνω σπλιτ. Μου δίνει Α-Α πάλι! Οπότε άλλα 200 και επιπλέον σπλιτ. Έχω 4 χέρια ανοιχτά με Α. Μου δίνει, 6-8-Α-Α. Άλλα 200 για σπλιτ. Παρένθεση: Αν στο μπλακτζακ πάρεις Α-Α και δεν τους σπλιτάρεις, ίσως δεν πρέπει να υπάρχεις. Για να μην μακρηγορώ, έχω ποντάρει 600 λίρες σε μια παρτίδα και οι συνδυασμοί που έχω κάνει είναι από 17-19. Πρέπει να καεί η μάνα. 6-4-2-4….5! Trezege και θάνατος…

Θλίψη και οδύνη. Συναισθήματα που δεν γνώριζα πως υπάρχουν. Ένας εσωτερικός πόνος σε όλο μου το κορμί. Σοκάρομαι για λίγο, και έχοντας χάσει 600 λίρες, σηκώνομαι και φεύγω. Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ. Το συμπέρασμα από τις χιλιάδες σκέψεις που έκανα κατά την διάρκεια της νύχτας ήταν πως μια άτυχη στιγμή δεν μπορεί να καθορίσει το μέγεθος της ικανότητας μου. Γέλασαν οι τράπουλες εκείνη την στιγμή σε όλα τα καζίνο του κόσμου.

Όπως καταλαβαίνετε πήγα ξανά και ξανά και ξανά. Έχανα κάθε μέρα. Έπρεπε να ρεφάρω τα χαμένα και γρήγορα. Οπότε σταμάτησα να πηγαίνω στο καζίνο. Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν 2-3 καζινικά site που είχαν μόνο RNG παιχνίδια. Eurobet, William Hill, Ladbrokes. Συνέχιζα λοιπόν να παίζω στο ίντερνετ, τα ίδια μεγάλα ποσά μέχρι που τα έχασα όλα. Ο γολγοθάς μόλις είχε ξεκινήσει…

Ποντάροντας την αξιοπρέπεια μου

Που πήγαν όλα αυτά τα εκπληκτικά συναισθήματα που βίωνα όσο κέρδιζα; Έπρεπε να τα νιώσω ξανά. Αν με ρωτάς τώρα που τα βλέπω τα γεγονότα απέξω, δεν ήθελα τα λεφτά. Ήθελα εκείνο το συναίσθημα. Λεφτά δεν υπήρχαν για να παίξω. Είχα ένα ποσό στον λογαριασμό μου που ήταν για το ενοίκιο. Δεν θυμάμαι πόσο δίστασα μέχρι να αποφασίσω να το παίξω. Μάλλον όχι πολύ. Η συναισθηματική φόρτιση αυξανόταν συνεχώς όπως και το διακύβευμα της απώλειας. Ουσιαστικά βίωνα το ίδιο έντονο συναίσθημα στην αρνητική του πλευρά. Φυσικά το ενοίκιο παίχτηκε “θάνατο”. Ακολούθησαν λεφτά που προορίζονταν για βιβλία, τροφή, κοινόχρηστα, με αποκορύφωμα τα δίδακτρα για το πανεπιστήμιο! Έπαιξα τα δίδακτρα δίχως αύριο. Γενικά τα είχα παίξει όλα…

Σε εκείνο το σημείο χαράματα στο δωμάτιο της εστίας μου, έχοντας χάσει τα πάντα, κρατάω ένα μαχαίρι και είμαι έτοιμος να κόψω το δάχτυλό μου για να μην παίζω άλλο. Δεν το έκανα. Από εκείνη την στιγμή, δεν ξέφυγα ποτέ ξανά. Ειλικρινά σας μιλάω. Πάντα έπαιζα και πάντα θα παίζω. Αλλά με όριο και απόλυτη επίγνωση του μαθήματος που πήρα τότε: Πως τουλάχιστον για μένα, η αξιοπρέπεια μου, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που έχω, και καμία αδρεναλίνη ή ηδονή πάσης φύσεως δεν είναι πάνω από αυτό.

Και τότε την έχασα ολοκληρωτικά. Είπα πολλά ψέμματα στους γονείς μου για τα οποία ντρεπόμουν. Προσπαθούσα να βρω απίστευτες δικαιολογίες για να μου στείλουν επιπλέον λεφτά για να πληρώσω αυτά που είχα παίξει. Και χαίρομαι που το πλήρωσα. Όχι μόνο ένιωσα το οδυνηρό συναίσθημα της ντροπής και της απαξίωσης, αλλά έπρεπε και να περάσω 2 μήνες απόλυτης εξαθλίωσης και πείνας. Μιλάμε για πείνα όχι αστεία. Φρυγανιές με κόκα κόλα. Ψωμί με ξύδι. Ζάχαρη σκέτη. Τέτοια μπαλίτσα έπαιζα…

Ένας απλός παίκτης

Τώρα αν με ρωτήσεις, νιώθω πολύ τυχερός που τα έζησα όλα αυτά. Κυρίως γιατί τα έζησα μικρός. Και τότε ήμουν ο μόνος αποδέκτης των συνεπειών των πράξεών μου. Ξέρω πως είναι να κερδίζεις πολλά λεφτά στον τζόγο. Αλλά ξέρω και πως είναι να έχεις καταστραφεί από αυτόν. Βίωσα όλα τα θετικά (για να μην χρησιμοποιήσω την γνωστή λέξη από το 10ο γράμμα) συναισθήματα που υπάρχουν.  Βίωσα όμως και την απόλυτη κατάντια. Και πιστέψτε με, δεν αξίζει. Πλέον, όταν θα παίξω ξέρω γιατί θα το κάνω. Ξέρω πως τις πιο πολλές φορές θα χάσω. Ξέρω πότε να σταματήσω. Ξέρω τους κανόνες, τις πιθανότητες και όλες τις πληροφορίες που οφείλω να γνωρίζω για κάθε παιχνίδι που παίζω. Είμαι ένας απλός παίκτης. Και το θεωρώ υγιές. Γιατί μπορεί όποιος παίζει να χάνει, αλλά όποιος δεν παίζει δεν κερδίζει ποτέ…

Πολλοί θα ταυτιστείτε με την ιστορία μου και άλλοι θα την απαξιώσετε γιατί έχετε βιώσει πιο ακραία. Αλλά δεν την έγραψα για εσάς. Την έγραψα για τον αντίστοιχο 20χρονο Δημήτρη που μόλις κέρδισε ένα ποσό και νιώθει σαν Θεός.

Πάτα φρένο Δημήτρη…

Πες μας την αποψή σου

Είσαι μέλος ↓
Δεν είσαι μέλος ↓ Εγγραφή

    Όλα τα σχόλια (2)

  1. Κωστας / 19/05/2020 / 13:54

    Πωπω ρε φίλε. Τα γράφεις πολύ αναλυτικά. Λες και ακούω τον εαυτό μου πάντως…

  2. Argiris / 27/04/2020 / 12:43

    Από της καλύτερες ιστορίες που διαβάζω ever Δημήτρη πατά φρένο